(Mt 18, 21-35)
Piotr podszedł do Jezusa i zapytał: "Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat zawini względem mnie? Czy aż siedem razy?" Jezus mu odrzekł: "Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy. Dlatego podobne jest królestwo niebieskie do króla, który chciał się rozliczyć ze swymi sługami. Gdy zaczął się rozliczać, przyprowadzono mu jednego, który był mu winien dziesięć tysięcy talentów. Ponieważ nie miał z czego ich oddać, pan kazał sprzedać go razem z żoną, dziećmi i całym jego mieniem, aby dług w ten sposób odzyskać. Wtedy sługa padł mu do stóp i prosił go: „Panie, okaż mi cierpliwość, a wszystko ci oddam”. Pan ulitował się nad owym sługą, uwolnił go i dług mu darował. Lecz gdy sługa ów wyszedł, spotkał jednego ze współsług, który mu był winien sto denarów. Chwycił go i zaczął dusić, mówiąc: „Oddaj, coś winien!” Jego współsługa padł przed nim i prosił go: „Okaż mi cierpliwość, a oddam tobie”. On jednak nie chciał, lecz poszedł i wtrącił go do więzienia, dopóki nie odda długu. Współsłudzy jego, widząc, co się działo, bardzo się zasmucili. Poszli i opowiedzieli swemu panu wszystko, co zaszło. Wtedy pan jego, wezwawszy go, rzekł mu: „Sługo niegodziwy! Darowałem ci cały ten dług, ponieważ mnie prosiłeś. Czyż więc i ty nie powinieneś był ulitować się nad swoim współsługą, jak ja ulitowałem się nad tobą?” I uniósłszy się gniewem, pan jego kazał wydać go katom, dopóki mu nie odda całego długu. Podobnie uczyni wam Ojciec mój niebieski, jeżeli każdy z was nie przebaczy z serca swemu bratu".

KOMENTARZ

Dzisiejsza Ewangelia dotyka czegoś, z czym każdy z nas wcześniej czy później musi się zmierzyć — przebaczenia. Piotr pyta Jezusa: „Ile razy mam przebaczyć?”.

Chce wiedzieć, gdzie znajduje się granica. Jezus jednak pokazuje, że w miłości nie ma licznika przebaczeń. Nie chodzi o siedem czy siedemdziesiąt siedem razy.

Chodzi o serce, które nie chce żyć ciągle tym, co ktoś mu zrobił.

Przypowieść o słudze, któremu darowano ogromny dług, a który chwilę później nie potrafił darować małego długu swojemu współsłudze, jest bardzo mocna.

Ten człowiek sam doświadczył ogromnego miłosierdzia, ale nie pozwolił, aby to miłosierdzie zmieniło jego serce.

I tutaj Ewangelia stawia nam trudne pytanie: Czy potrafię przebaczać innym, pamiętając, ile sam otrzymałem od Boga?

Przebaczenie nie oznacza, że mamy powiedzieć: „Nic się nie stało”. Nie oznacza również, że mamy pozwalać komuś dalej nas krzywdzić.

Możemy postawić granicę, możemy potrzebować czasu, możemy przeżywać ból. Ale przebaczenie zaczyna się wtedy,

gdy przestajemy pragnąć zemsty i oddajemy Bogu to, czego sami nie potrafimy już unieść.

Czasem przebaczenie jest bardzo trudne. Są rany, które długo bolą. Są słowa, których nie da się zapomnieć. Są ludzie, wobec których trudno nawet wypowiedzieć: „Przebaczam”.

I właśnie wtedy warto powiedzieć Jezusowi po prostu:  „Panie, ja jeszcze nie potrafię przebaczyć. Ale chcę chcieć przebaczyć. Zrób to we mnie, bo sam nie umiem.”

Bóg nie oczekuje od nas, że jednym ruchem wymazujemy ból. On chce, abyśmy pozwolili Mu uzdrawiać nasze serce krok po kroku.

Dzisiejsza Ewangelia przypomina nam również, że sami żyjemy dzięki Bożemu miłosierdziu. Każdego dnia otrzymujemy od Boga coś, czego nie jesteśmy w stanie „odpracować”

Skoro On potrafi darować nam tak wiele, zaprasza nas, abyśmy również uczyli się darować innym.

Przebaczenie jest nie tylko darem dla tego, kto nas zranił. Jest także uwolnieniem naszego własnego serca. Bo dopóki nosimy w sobie gniew, żal i pragnienie odwetu, człowiek,

który nas skrzywdził, nadal ma nad nami pewną władzę. Przebaczając, oddajemy tę ranę Bogu.

I może właśnie dziś nie trzeba przebaczyć „siedemdziesiąt siedem razy”.
Może trzeba zrobić jeden mały krok. Powiedzieć Jezusowi:
„Panie, oddaję Ci tę osobę. Oddaję Ci mój ból. Naucz mnie przebaczać tak, jak Ty przebaczasz mnie.”

Bo prawdziwe przebaczenie zaczyna się wtedy, gdy pozwalamy, aby Boże miłosierdzie, które sami otrzymujemy, przepłynęło również przez nasze serce do drugiego człowieka.